BANA HAMİLE KALDIĞIN GÜNDEN BERİ YORUYORUM SENİ.. BİR AH DEMEZ MİSİN BE ANNEM..

TOPRAK doğduğu andan itibaren her türlü yardımı esirgemeyen anneme...
Şimdi burada yaptıklarını anlatmaya kalksam roman olur, o kadar emeğin geçti ki hangi birini yazayım.

Birkaç gündür resimlerimize bakıyorum da, çökmene sebep olmuşum da haberim yok. Toprağın ilk doğduğu zamanki resimlerine bakıyorum da fark ortada.
Yorgunluğun her halinden belli oluyor.
Yine de bir ah demiyorsun ya.
Yine de hala bana üzülüyorsun ya..
Artık nedenini anlıyorum
Çünkü sen ANNESİN.
Biraz önce Ananemle görüştüm.
Şimdi hepimiz için şu satırları eklemek istiyorum yazıma.

Ben ağlıyorum yavruma (Çalıştığım için, her anında yanında olamadığım için)
Annem ağlar yavrusuna (çok yoruluyorum diye, bi de toprağı özlüyorum diye)
Ananem mi? o da ağlar kendi yavrusuna ( Hem özlediği için , hemde yükünü hafifletemediği için)